Ruch Krzewienia Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego

Troska o dziecko jeszcze przed jego narodzeniem, od pierwszej chwili poczęcia,
i z kolei w latach dziecięcych i młodzieńczych, jest pierwszym
i podstawowym sprawdzianem stosunku człowieka do człowieka...
Jan Paweł II ONZ, Nowy Jork, 2 października 1979 roku

Ruch Krzewienia Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego swoje inspiracje zaczerpnął z tzw. Błękitnej Armii Matki Boskiej, która powstała w 1917 roku. Członkowie tej organizacji realizują wezwanie Maryi do codziennej modlitwy różańcowej, pokuty i zadośćuczynienia za grzechy, W organizacji zrodziła się idea objęcia modlitwą dziecka nienarodzonego, którego życie zagrożone jest aborcją. Ruch ten zaczął rozwijać się w Europie (Polska, Węgry, Białoruś, Niemcy, Ukraina), jak również w Stanach Zjednoczonych, Australii, Brazylii i na Madagaskarze.

Ruch Krzewienia Duchowej Adopcji ma charakter spontaniczny, nie posiada żadnych struktur organizacyjnych, zależności wspólnotowej czy tez osobowości prawnej. Ruch korzysta z istniejących struktur w Kościele, diecezji, parafii, zgromadzeń zakonnych czy też ruchów świeckich. Celem i zadaniem tej grupy jest propagowanie modlitwy duchowej adopcji oraz pomaganie tym, którzy chcą to dzieło rozszerzać. Do Ruchu Krzewienia Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego może przyłączyć się każdy wierny, który jest gotów przez 9 miesięcy modlić się w intencji dziecka zagrożonego zabiciem w łonie matki. Duchową adopcję mogą podejmować także dzieci pod opieką swoich rodziców i osoby żyjące w związkach niesakramentalnych.

W naszej parafii ruch ten został zapoczątkowany 7 kwietnia 2005 roku, kiedy to pierwsza grupa parafian w różnym wieku, podczas Mszy św. złożyła publiczne przyrzeczenie duchowej adopcji nieznanego dziecka poczętego. W tym dniu uroczyście wprowadzono do naszej świątyni relikwie św. Joanny Beretty Molli, żony i matki, która oddala swoje życie, aby ratować swoją nienarodzoną córkę. Kolejna grupa złożyła przyrzeczenie 2 października 2005 roku, w dzień wspomnienia urodzin św. Joanny Molli. Osoby, które adoptują dziecko nienarodzone, odmawiają codziennie jedną tajemnicę różańca i następującą modlitwę:

Panie Jezu, za wstawiennictwem Twojej Matki, Maryi, która urodziła Cię z miłością, oraz za wstawiennictwem św. Józefa, człowieka zawierzenia, który opiekował się Tobą po narodzeniu, proszę Cię w intencji tego nienarodzonego dziecka, które duchowo adoptowałem, a które znajduje się w niebezpieczeństwie zagłady. Proszę, daj rodzicom miłość i odwagę, aby swoje dziecko pozostawili przy życiu, które Ty sam mu przeznaczyłeś. Amen.

Indywidualnie duchową adopcją można objąć tylko jedno nienarodzone dziecko, a po upływie dziewięciu miesięcy można adoptować kolejne dziecko. Osoby zaangażowane w duchową adopcję często zobowiązują się do dodatkowych modlitw
i praktyk religijnych.